Q-Koorts

Ik ben ziek... Maar ik ben nog zieker geweest... Twee weken geleden dacht ik dat ik een longontsteking had. Ik weet het nog goed. Donderdag 25 maart stond ik op met hoofdpijn. Een heel vervelende hoofdpijn. Daarom had ik twee paracetamolletjes ingenomen. Helaas hielp dat niet veel en in de loop van de dag werd ik alleen maar zieker. Ik dacht in eerste instantie aan griep of hooikoorts. Die zaterdag daarop was ik zo ziek en deden mijn longen zo'n pijn dat zelfs ademhalen een probleem was. Ik dacht dus een longontsteking. Alle symptomen die horen bij een longontsteking had ik dan ook. Hoge koorts, pijn met hoesten en ademhalen en een grieperig gevoel. Ik was zo beroerd dat we op die zaterdag naar de spoedpost zijn gegaan. Daar bleken mijn longen schoon maar had ik wel koorts. Ik kreeg een zware pijnstiller mee en medicijnen tegen de kriebelhoest. Helaas hielp dit niets. Op dinsdag was ik zo ziek dat de huisarts langskwam. Opnieuw naar mijn longen geluisterd en opnieuw bleken die schoon te zijn. Wel had ik een te hoge hartslag en een te lage bloeddruk. Ook was ik uitgedroogd. De huisarts vond het maar wat vreemd en vroeg op een gegeven moment of ik de laatste twee weken in contact was geweest met geiten... Dat was zeker het geval. Toen met één van die eerste mooie lentedagen zijn we op een zondagmiddag naar de kinderboerderij geweest. Conclusie... Q-Koorts! Zoiets zie en hoor je op en van tv. Dat verwacht je niet zelf te krijgen! Ik kreeg dan ook een zware antibiotica-kuur waar ik nog steeds aan zit. Nog een paar dagen en dan ben ik daar ook vanaf. Ik zeg ook, want ik had ook nog eens een blaasontsteking waarvoor ik een andere antibioticakuur slikte. Helaas voelt dat nog steeds niet goed dus ik ben bang dat de kuur niet heeft aangeslagen en ik een andere zal moeten slikken (dit weet ik helaas uit ervaring...) Dinsdag heb ik een afspraak bij de huisarts. Daar wil ik met haar het e.e.a. verder bespreken rondom deze ellendige ziekte. Want hoe moet het nu verder? Ik ben nog steeds erg moe, zie vlekken voor mijn ogen en ben erg draaierig. Maar ik ben zo blij dat ik me niet meer zo ellendig voel als eerst... Geloof me, ik ben helemaal geen pieperd, blijf niet bij iedere snotneus thuis. Maar dit... Ik heb me zo ziek gevoeld! Dit wens je je ergste vijand nog niet toe! Ik dacht op een gegeven moment echt dat ik doodging en geloof me... op dat moment wilde ik dat ook! Maar ik geef niet op! Mede dankzij de medicatie en de goede zorgen van de mensen om mij heen gaat het weer een stuk beter! Ik moet gewoon goed naar mijn lichaam luisteren en rust nemen. Dat is soms moeilijk. Als ik opsta voel ik me goed en wil dan al gauw teveel doen. Ik word dan heel snel teruggefloten want zo heel plotseling is mijn batterij leeg... Hopelijk voel ik me snel weer de oude. Kan ik er weer lekker op uit. Wandelen, lezen, shoppen en natuurlijk scrappen! Dat alles lijkt normaal gesproken heel simpel, maar voor mij is dat een hele opgave. Ik probeer wel positief te blijven. Mijn motto is: Zoals je eraan komt, kom je er ook weer vanaf;) Toch?

Tot blogs!